Jelle Druyts

A while ago, I followed a weekend course on shorty story writing, which was really fun to do! Not only did I get to learn some interesting theory around writing and how stories are built up, but of course we were supposed to write something as well.

I started from an object (a weird sort of sunglasses), mixed that with a location I just visited (Madrid and a specific bridge I remembered from there) and let my imagination do the rest. We gradually built the story up as we learnt more and more and at the end of the weekend I had a nice little story. After some rework and a feedback session and some more rework I think I'm pretty much finished so here goes (Dutch only I'm afraid)...

El Viaducto

Let me know what you think!

In the roleplay world of Earthdawn, I play an Elf called Piri Reis. You can read all about his tale in Earthdawn Adventures.

Kapitein Eenoog zette zijn zonnebril op en tuurde in de verte over de uitgestrekte wateren. (Eenoog is trouwens zijn echte naam niet, maar het klinkt alleszins beter dan 'Kapitein Willy'.) "Prachtig weer in Wezemaal," riep hij uit. "De UV-index is niet te hoog en ook hooikoortslijders hebben niet te klagen. Een beter weertje kan ik me niet wensen om die bloody Engelsen in de pan te hakken!" Scheepsmaat Deboosere had nochtans gewaarschuwd voor een buitje hier en daar, maar in die tijd hadden ze nog geen satellietbeelden, dus naar hem werd eigenlijk nooit geluisterd. Ook al omdat hij altijd zo stoned was als een scheepsmast, maar dat volledig terzijde.

De Kapitein stampte driewerf met zijn houten poot op het dek. Alras kwam een schone blonde met een kort rokje hem bedienen op een vers geperste Red Bull. Het zou een lange dag worden, had de Kapitein gedacht, en hij nam dan ook z'n voorzorgen. Red Bull gaf je namelijk in die tijd nog zeilen, maar door de almaar dalende belangstelling voor de piraterij is men langzaamaan overgeschakeld op vleugels, al is het maar omdat je met vleugels minder last hebt om ze te strijken; dit laatste natuurlijk volledig terzijde. Hij haalde z'n sabel boven en stak de blonde neer. "Later zal met jou nog veel gelachen worden," voorspelde hij met succes, "en niet in het minst omdat je nog geen schat kan vinden al stond je met je voeten op een X van twaalf voet doorsnee en stond er een groot neonlicht met 'SCHAT HIER' te flikkeren." Het kon niet ontkend worden dat het arme meisje het IQ had van een gemiddeld anker. Hij zette zijn glas neer en gaf de orders uit te varen.

Eenoog haalde zijn Atlas boven. "Engeland," mompelde hij, "Waar moet ik dat gaan zoeken?" Hij was namelijk nog nooit buiten Wezemaal geraakt (zijn driemaster lag dan ook op een meer) en bij het plannen van deze gevaarlijke expeditie moest hij dus een beroep doen op zijn 'Grote Kaartenboek van Europa en Omstreken'. Dat had hij pas gekocht van een vreemde groep reizigers die hem één of ander geloof trachtten aan te smeren en Tupperware verkochten. 'Gekocht' is natuurlijk veel gezegd, want nadat hij het boek in handen had, heeft hij ze allemaal laten executeren; kwestie van de manschappen hun plezier te gunnen en zijn imago hoog te houden, maar dat even volledig terzijde. Hij bladerde wat in zijn bundel kaarten en terwijl hij Denemarken omsloeg viel een klein vergeeld stukje perkament op het dek. "Dit moet vast en zeker naar een schat leiden," sprak Eenoog. Er stond dan ook 'Schatkaart' op, maar hij wou intelligent overkomen bij zijn analfabete bemanning. Het bleek dat de schat zich moest bevinden op een vlakbij gelegen eilandje, en de Kapitein beval een onmiddellijke koersverandering.

Na een zestal minuten (met de hulp van de Red Bull natuurlijk, anders had het gemakkelijk een minuut of acht geduurd) bereikten ze de kustlijn van het idyllische eilandje. Eenoog liet zijn schop en wat boterhammen inpakken en vertrok alleen op schattentocht. Hij nam niemand mee, want het was ondertussen al vijf uur geworden en de manschappen moesten al thuis zijn voor het avondeten, maar dat echter volledig terzijde.

Kapitein Eenoog volgde nauwlettend het spoor dat uitgetekend was op de schatkaart en toen de avond reeds gevallen was kon hij achter een heuvel een flauw lichtschijnsel bespeuren. Naarmate hij dichter kwam, bleek het soms te verdwijnen en dan weer op te lichten, zodat het leek alsof er magie mee gemoeid was. En inderdaad: bij de top van de heuvel gekomen bemerkte hij een grote X op de grond en een groot bord met 'SCHAT HIER' erop dat nu eens een magisch licht uitstraalde, dan weer volledig verduisterd was. Hij stond sprakeloos te kijken naar het schouwspel van licht en donker en herinnerde zich zijn woorden van deze morgen. "Vanaf nu zal dit soort magie bekend staan als Neonlicht," sprak hij uit. Deze morgen had hij namelijk maar iets verzonnen, aangezien het neonlicht nog niet was ontdekt.

Kapitein Eenoog begon te graven en te graven en toen de ochtend bijna aanbrak stuitte hij op een harde houten kist. Hij groef ze op en sloeg het slot open met zijn schop. Het bleek allesbehalve een schat; eerder de ultieme wraak van de vreemde reizigers. In een laatste poging om hun geloof te verkondigen hadden ze namelijk de volledige collectie 'Wachttorens' begraven. De Kapitein overleefde de teleurstelling niet.

Dit alles echter volledig terzijde.

De rook beschreef cirkeltjes; maar ook andere meetkundige figuren, zoals trapezia en parallellepipida vonden hun weg naar de top van de wigwam.

- "Ugh!..." De kreet galmde door het vertrek. Wakend Dwergkonijn opende het spel en wierp een blik op de anderen. Blijkbaar kwam het hard aan. Nadat hij geschud had wierp hij weerom een - ditmaal figuurlijk - blik onder de pokerhoed.

- "Hmmm...," woog Wakend Dwergkonijn zijn woorden af, "Een paar van Tien Veren." Terwijl laatstgenoemde vastberaden de pokerhoed doorschoof, zat Dikke Springmuis toch wel even met een ei: moest hij dit geloven? En wat meer is, met een ei moet je steeds voorzichtig omspringen.

Zijn beslissing viel, zijn teen zwol stilletjes. De Dikke onderdrukte een Ugh-je van pijn, en nam de hoed aan. Hij haalde de twee Tien Veren onder het object uit en schudde.

- "Trio van de Tien Veren," kermde hij.

De Squaw van Stenen Achterste, Zoete Lelie, bracht een paar inspirerende mandarientjes binnen. Ze werden met smaak verteerd, hoewel ze weinig "inspirerend" waren.

Door de stilte werd de aandacht gevestigd op de achtergrondmuziek.

- "Ik ben die Matthijsen kotsbeu," mopperde 'Pokerface' Jommeke. De anderen weken, bij het horen van zijn protest, lichtjes uit, teneinde niet vuil te worden. Zoete Lelie zette 'The Police' op.

Ondertussen had de pokerhoed een onderkomen gevonden bij Stenen Achterste. Zijn blik verried dat hij twijfelde. Hoe doen ze dat toch, die blikken?

- "Okay, ik neem hem aan," besloot hij. Hij vond tot zijn opluchting en - zo u wenst - genoegdoening een Tien Veren. Hij nam deze er bijgevolg ook uit - zo bedreven was hij nog wel in het pokerspel. Zijn vinger roerde, als ware het stamppot, de twee overgebleven dobbelstenen.

- "Carré Max!" meldde hij met een overmaat aan vastberadenheid in zijn stem.

De ogen van 'Pokerface' Jommeke verrieden argwaan en vele andere dingen, die echter het vermelden niet waard zijn. Het was duidelijk dat men moest uitkijken voor dit Stenen individu. In de afwachting hem op de vingers te kunnen tikken, nam hij de hoed toch aan. Het geziene voldeed aan zijn verwachtingen. Hij schudde.

- "Poker..." Deze boodschap kwam aan als een mokerslag, maar de vier spelers waren, doordat Zoete Lelie een emmer H₂O had aangeboden, snel bij hun positieven. 'Pokerface' Jommeke dreef de pokerhoed onherroepelijk richting Wakend Dwergkonijn, met de woorden: "Als dit niet aankomt als een donderslag bij heldere hemel, ben ik een ei." Dikke Springmuis analyseerde daarop kortstondig de buitenlucht.

- "Pas op, knulletje; drijf de spot niet met de Hemel... Je zou wel eens gelijk kunnen krijgen."

Het spel vervolgde zijn moeizame tocht.

- "Hoed!" riep Wakend Dwergkonijn, waarop hij de hoed in snel tempo oplichtte - niet in de betekenis van bedriegen, echter wel in de andere, nl. (volgens Van Dale, 7e oplage 1969) in de hoogte lichten, opheffen, optillen. Hij was overwinnaar! Het bleek een Krijger te zijn, in plaats van de geclaimde Tien Veren. 'Pokerface' Jommeke kromp ineen van schaamte, niet door het gebruik van een doodgewoon waspoeder. Vervolgens gaf hij volgens de afspraak een vat. Hij was wel pienter genoeg een léég vat aan te bieden - "Die 'Telepathische' Indianen kunnen m'n rug op," fluisterde hij grommend. Hierop sprongen respectievelijk Dikke Springmuis (85 kg), Wakend Dwergkonijn (32 kg) en Stenen Achterste (102 kg), die toch wel het hardst aankwam, op zijn rug.

In de verte klonk een onheilspellende donderslag.

De indianen bevonden zich plots collectief op, u raadt het nooit (of misschien wel, als u goed heeft opgelet), een EI. Teleurgesteld over de afloop van hun kortstondig verblijf op de rug van 'Pokerface' Jommeke, dronken ze het lege vat leeg (wat hun veel moeite kostte) en bonden Zoete Lelie vast aan een paal. Ieder ging zijn eigen weg. Flip kwam aangevlogen, bemerkte het ei en at het met veel smaak en zout op. Vervolgens beet hij het touw rond Zoete Lelie's lenden door en nam haar in zijn vleugels. Het was geen zicht.

Logisch, het begon reeds te schemeren.

Starring in this picture:
Wakend Dwergkonijn en Stenen Achterste: Jelle Druyts
Dikke Springmuis en 'Pokerface' Jommeke: Dries Beuselinck

Thanks to:
"Red onze planeet" (H. Matthijsen)
"Greatest Hits" (The Police)
"Twee halve lappen (Jommeke)" (Jef Nys)

De lotgevallen van een doordeweeks paar...

Het was laat. Johan nam de laatste druppel die zijn 0,5 promille deed overschrijden. Onbewust greep zijn hand naar de fles en hij probeerde de laatste alcoholische gassen die nog overbleven in een vergeefse poging op te snuiven. Drie jaar was het geleden dat Marcie hem had verlaten; meer nog, ze was op mysterieuze wijze uit zijn leven verdwenen, net zoals zijn fiets, toen hij nog student was in Leuven. Wat hem het diepst had getroffen was onduidelijk, hoewel hij sindsdien al vele andere fietsen had gehad, maar geen andere vrouwen.

Drie jaar geleden. Het lijkt lang, maar in feite had Johan er niets van gemerkt; die laatste drie jaar waren aan hem voorbijgegleden als een luipaard vastgebonden aan een slee, die naar beneden suist over een helling van 57 graden waarvan het grootste deel van de sneeuw door de druk al is omgezet in ijs (snel dus). Logisch, want als je zwaar dronken bent geweest, herinner je je daar toch niet veel van. En Johan had die drie jaar in dronkenschap doorgebracht. De alcohol die hij geabsorbeerd had, had hem een klein fortuin gekost. Maar zijn geld was goed besteed: had hij er een auto mee gekocht, zou hij onherroepelijk een boete gekregen hebben. In zijn bloed zat namelijk al een vaste waarde van 0,4 promille alcohol, deels door overerving van zijn vader en diens vader voor hem en diens moeder voor hem, en deels doordat hij, toen hij klein was, eens in een grote ketel alcohol was gevallen. Daarbij, als hij niet zou gedronken hebben, zou hij zich waarschijnlijk al lang voor een trein geworpen hebben. Een goede oplossing dus.

Johan stond aan de dageraad van een nieuw bestaan. Hij had, na Marcie, genoeg van de vrouwen, en waar een normaal mens bij het celibaat zou zweren, had Johan zich opgegeven voor een operatie: over zes weken zou de naam 'Johanna' prijken op zijn paspoort. Hij/zij voelde zich al vrouw: hij/zij droeg een rok, schminkte zich elke morgen, middag en avond, en zelfs had hij/zij de gewoonte al overgenomen altijd met twee naar het toilet te gaan. Hij/zij wilde een nieuw leven beginnen. Eigenlijk was de homoseksualiteit altijd al latent aanwezig geweest. Nu zou die pas tot uiting komen, zonder aan enig taboe toe te moeten geven.

Twee maanden later. Johanna waste zich grondig. Er bleef namelijk altijd wel wat vuil aan één van de 42 littekens hangen. Na twee mislukte operaties was de ingreep nagenoeg voltooid (er restte haar enkel nog een siliconen-inspuiting), en vanavond ging ze voor het eerst op jacht. Na een uur of twee, wandelde een stúk van een kerel het etablissement binnen, alsof het Luke Perry in hoogst eigen persoon was (de rest van de kerel kwam daarna luidruchtig binnenvallen). Toen het individu echter compleet was, verdween de magische uitstraling die 'Luke' rond zich droeg en bleek het slechts een onbekende te zijn. Aangezien hij niet bepaald onknap was, waagde Johanna het om er naartoe te gaan. Hij bleek Marc te heten. Ze praatten wat, maar veel viel er niet te zeggen, want Johanna kon natuurlijk moeilijk over haar 'vorige leven' beginnen te praten, dat zou Marc meteen zodanig afschrikken dat hij zou vluchten als een rat onder water verrijkt met nitraten. Het was liefde op het derde gezicht (eerst één stuk, dan het andere, uiteindelijk de complete man). De liefde bleef niet beperkt tot één avond (een uitzondering op de hedendaagse regel), maar duurde dagen, weken en maanden.

Bij het 1-jarig jubileum vond Johanna het tijd dat Marc de waarheid zou kennen over haar. Ze riep hem bij haar en ze sprak zware en moeilijke woorden; ze vertelde hem alles over 'hem' en over 'haar' en over de tijd tussenin en Marc luisterde aandachtig. Zijn frank viel. Hij meende de moedervlek onderaan haar voet al te herkennen.

- "Johan?"
- "Marcie?"
- "Johan!"
- "Marcie!"
- "Johanna!"
- "Marc!"

Na deze intellectuele conversatie (die nog een kwartier aansleepte), vielen ze elkaar in de armen, en ze omhelsden elkaar lang en innig. Dit deden ze meerdere malen, tot op een bepaald moment Paul Jambers echter op de proppen kwam met een reportage over marginale mensen. De reportage werd een succes: hij overschreed zelfs het kijkcijfer van 'Gevangenisliefde' (1.657.000 kijkers; 31,4%; tweede plaats) en bereikte de top, nog boven de 'Kotmadam' (1.836.000 kijkers; 34,8%; vorige eerste plaats). Hij brak alle kijkcijfer-records met een ongeëvenaarde 2.359.000 kijkers. Volgende week: Caraïbische koppels, verlaten door ouders en kinderen die net miljonair zijn geworden door een erfenis van een suikertante die de lotto had gewonnen. JAMBERS!

Het was koud (het vroor namelijk) en Bert Konijn maakte zijn kroost wakker. U weet wellicht waar konijnen bekend om staan, dus het duurde wel een tijdje eer hij zijn volledig gamma voortbrengsels uit hun diepe slaap had gekregen. Moeder de vrouw was ondertussen al opgestaan en maakte het ontbijt klaar. Koken kon ze wel, Krista Konijn. Koken en Kweken, dat kon ze wel. Alleen jammer dat ze niets van zelfverdediging afwist, dat zou nog blijken (en dat kan u reeds vermoeden uit de titel).

Terwijl de oudste van de kinderen zich al aan tafel bevond en de "Rabbit Times" las, doorsnuffelde Bert Konijn de post. "Ha! Een belastingsbrief;" zo sprak hij lachend, "maar goed dat ik een konijn ben, want dieren kunnen die toch niet invullen." Dit loog hij echter want voor het formulier voor de kinderbijslag had hij wel terdege moeite gedaan om het zo ordelijk en netjes mogelijk in orde te maken. Dat verklaarde ook dat hij op vroege leeftijd reeds miljonair was, maar bij zijn soort was dat niet ongewoon. Dit zorgde er dan op zijn beurt weer voor dat zijn belastingen zo hoog lagen. Hij had die echter nog nooit betaald omdat hij meende dat zijn geld niet noodzakelijk was voor de gemeenschap. Wat had hij trouwens aan nieuwe wegen, drempels, ...?

Moeder Krista ging even buiten kijken of de melkboer er nog niet aankwam, maar in plaats van Bella (de Koe) stormde plots Reinaert de Vos op haar af en beet haar op een onbeschrijflijk gruwelijke wijze de nek om. Een kort gegil om hulp kon niet baten omdat er binnen in het hol geruzied werd om wie het eerst in de badkamer mocht. Daarbij sneuvelde menig porseleinen bord. Krista Konijn was dus vermoord en het duurde niet lang of Bert Konijn wou zijn zoete wraak op Reinaert de Vos. Nadat het levenloze lichaam overgebracht was naar een lijkschouwer om eventueel een haar van haar moordenaar te vinden, zodat een DNA-controle voor een positieve identificatie van de misdadiger kon zorgen, plande Bert Konijn zijn wraakactie.

Hij verkleedde zich als John de Giraffe (een hele opgave met zijn lengte) en wandelde onopvallend het bos binnen. Onopvallend zeg ik, want net in dat ene bos liepen wel meer giraffes rond, hoewel dat een uitzondering is. Dat had hij wel slim bekeken, want dom is hij niet, Bert Konijn. Hij stapte recht naar het hol van de vos en daar aangekomen stak hij zijn lange nek in de pijp. Met zijn mijnwerkerslamp (die had hij van zijn opa die vroeger nog in de mijnen (waar anders) had gewerkt) ontwaarde hij Reinaert de Vos die net naar buiten kwam en hij scheen hem dood (het was namelijk een extra sterke halogeenlamp; uiterst handig in de mijnen, maar extreem dodelijk elders).

Zo vond Reinaert de Vos zijn dood, maar zijn vrouw (die wél zelfverdediging had gevolgd) was op wraak gezind. Zo verkleedde zij zich als schildpad en doodde een giraffe die enigszins op de verklede versie van Bert Konijn gelijkte. Diens man doodde dan uit wraak weer één of andere schildpad en uiteindelijk was de gehele voedselketen uitgeroeid, op het stinkdier na. Logisch, want wie zou zich nu als stinkdier verkleden om wraak te nemen?

Maar ja, niemand had er last van, want toen volgde de Big Bang en alles werd de lucht in geblazen. Even later kwam de mens en zijn volgelingen en herhaalde de geschiedenis zich tot aan de tweede Big Bang (die Bigger was dan de eerste Big Bang). Het is zoals bij mode: alles komt terug. Dus vrees niet: als de wereld ontploft komt er nog wel eens één.