Jelle Druyts

De lotgevallen van een doordeweeks paar...

Het was laat. Johan nam de laatste druppel die zijn 0,5 promille deed overschrijden. Onbewust greep zijn hand naar de fles en hij probeerde de laatste alcoholische gassen die nog overbleven in een vergeefse poging op te snuiven. Drie jaar was het geleden dat Marcie hem had verlaten; meer nog, ze was op mysterieuze wijze uit zijn leven verdwenen, net zoals zijn fiets, toen hij nog student was in Leuven. Wat hem het diepst had getroffen was onduidelijk, hoewel hij sindsdien al vele andere fietsen had gehad, maar geen andere vrouwen.

Drie jaar geleden. Het lijkt lang, maar in feite had Johan er niets van gemerkt; die laatste drie jaar waren aan hem voorbijgegleden als een luipaard vastgebonden aan een slee, die naar beneden suist over een helling van 57 graden waarvan het grootste deel van de sneeuw door de druk al is omgezet in ijs (snel dus). Logisch, want als je zwaar dronken bent geweest, herinner je je daar toch niet veel van. En Johan had die drie jaar in dronkenschap doorgebracht. De alcohol die hij geabsorbeerd had, had hem een klein fortuin gekost. Maar zijn geld was goed besteed: had hij er een auto mee gekocht, zou hij onherroepelijk een boete gekregen hebben. In zijn bloed zat namelijk al een vaste waarde van 0,4 promille alcohol, deels door overerving van zijn vader en diens vader voor hem en diens moeder voor hem, en deels doordat hij, toen hij klein was, eens in een grote ketel alcohol was gevallen. Daarbij, als hij niet zou gedronken hebben, zou hij zich waarschijnlijk al lang voor een trein geworpen hebben. Een goede oplossing dus.

Johan stond aan de dageraad van een nieuw bestaan. Hij had, na Marcie, genoeg van de vrouwen, en waar een normaal mens bij het celibaat zou zweren, had Johan zich opgegeven voor een operatie: over zes weken zou de naam 'Johanna' prijken op zijn paspoort. Hij/zij voelde zich al vrouw: hij/zij droeg een rok, schminkte zich elke morgen, middag en avond, en zelfs had hij/zij de gewoonte al overgenomen altijd met twee naar het toilet te gaan. Hij/zij wilde een nieuw leven beginnen. Eigenlijk was de homoseksualiteit altijd al latent aanwezig geweest. Nu zou die pas tot uiting komen, zonder aan enig taboe toe te moeten geven.

Twee maanden later. Johanna waste zich grondig. Er bleef namelijk altijd wel wat vuil aan één van de 42 littekens hangen. Na twee mislukte operaties was de ingreep nagenoeg voltooid (er restte haar enkel nog een siliconen-inspuiting), en vanavond ging ze voor het eerst op jacht. Na een uur of twee, wandelde een stúk van een kerel het etablissement binnen, alsof het Luke Perry in hoogst eigen persoon was (de rest van de kerel kwam daarna luidruchtig binnenvallen). Toen het individu echter compleet was, verdween de magische uitstraling die 'Luke' rond zich droeg en bleek het slechts een onbekende te zijn. Aangezien hij niet bepaald onknap was, waagde Johanna het om er naartoe te gaan. Hij bleek Marc te heten. Ze praatten wat, maar veel viel er niet te zeggen, want Johanna kon natuurlijk moeilijk over haar 'vorige leven' beginnen te praten, dat zou Marc meteen zodanig afschrikken dat hij zou vluchten als een rat onder water verrijkt met nitraten. Het was liefde op het derde gezicht (eerst één stuk, dan het andere, uiteindelijk de complete man). De liefde bleef niet beperkt tot één avond (een uitzondering op de hedendaagse regel), maar duurde dagen, weken en maanden.

Bij het 1-jarig jubileum vond Johanna het tijd dat Marc de waarheid zou kennen over haar. Ze riep hem bij haar en ze sprak zware en moeilijke woorden; ze vertelde hem alles over 'hem' en over 'haar' en over de tijd tussenin en Marc luisterde aandachtig. Zijn frank viel. Hij meende de moedervlek onderaan haar voet al te herkennen.

- "Johan?"
- "Marcie?"
- "Johan!"
- "Marcie!"
- "Johanna!"
- "Marc!"

Na deze intellectuele conversatie (die nog een kwartier aansleepte), vielen ze elkaar in de armen, en ze omhelsden elkaar lang en innig. Dit deden ze meerdere malen, tot op een bepaald moment Paul Jambers echter op de proppen kwam met een reportage over marginale mensen. De reportage werd een succes: hij overschreed zelfs het kijkcijfer van 'Gevangenisliefde' (1.657.000 kijkers; 31,4%; tweede plaats) en bereikte de top, nog boven de 'Kotmadam' (1.836.000 kijkers; 34,8%; vorige eerste plaats). Hij brak alle kijkcijfer-records met een ongeëvenaarde 2.359.000 kijkers. Volgende week: Caraïbische koppels, verlaten door ouders en kinderen die net miljonair zijn geworden door een erfenis van een suikertante die de lotto had gewonnen. JAMBERS!