Jelle Druyts

Het was koud (het vroor namelijk) en Bert Konijn maakte zijn kroost wakker. U weet wellicht waar konijnen bekend om staan, dus het duurde wel een tijdje eer hij zijn volledig gamma voortbrengsels uit hun diepe slaap had gekregen. Moeder de vrouw was ondertussen al opgestaan en maakte het ontbijt klaar. Koken kon ze wel, Krista Konijn. Koken en Kweken, dat kon ze wel. Alleen jammer dat ze niets van zelfverdediging afwist, dat zou nog blijken (en dat kan u reeds vermoeden uit de titel).

Terwijl de oudste van de kinderen zich al aan tafel bevond en de "Rabbit Times" las, doorsnuffelde Bert Konijn de post. "Ha! Een belastingsbrief;" zo sprak hij lachend, "maar goed dat ik een konijn ben, want dieren kunnen die toch niet invullen." Dit loog hij echter want voor het formulier voor de kinderbijslag had hij wel terdege moeite gedaan om het zo ordelijk en netjes mogelijk in orde te maken. Dat verklaarde ook dat hij op vroege leeftijd reeds miljonair was, maar bij zijn soort was dat niet ongewoon. Dit zorgde er dan op zijn beurt weer voor dat zijn belastingen zo hoog lagen. Hij had die echter nog nooit betaald omdat hij meende dat zijn geld niet noodzakelijk was voor de gemeenschap. Wat had hij trouwens aan nieuwe wegen, drempels, ...?

Moeder Krista ging even buiten kijken of de melkboer er nog niet aankwam, maar in plaats van Bella (de Koe) stormde plots Reinaert de Vos op haar af en beet haar op een onbeschrijflijk gruwelijke wijze de nek om. Een kort gegil om hulp kon niet baten omdat er binnen in het hol geruzied werd om wie het eerst in de badkamer mocht. Daarbij sneuvelde menig porseleinen bord. Krista Konijn was dus vermoord en het duurde niet lang of Bert Konijn wou zijn zoete wraak op Reinaert de Vos. Nadat het levenloze lichaam overgebracht was naar een lijkschouwer om eventueel een haar van haar moordenaar te vinden, zodat een DNA-controle voor een positieve identificatie van de misdadiger kon zorgen, plande Bert Konijn zijn wraakactie.

Hij verkleedde zich als John de Giraffe (een hele opgave met zijn lengte) en wandelde onopvallend het bos binnen. Onopvallend zeg ik, want net in dat ene bos liepen wel meer giraffes rond, hoewel dat een uitzondering is. Dat had hij wel slim bekeken, want dom is hij niet, Bert Konijn. Hij stapte recht naar het hol van de vos en daar aangekomen stak hij zijn lange nek in de pijp. Met zijn mijnwerkerslamp (die had hij van zijn opa die vroeger nog in de mijnen (waar anders) had gewerkt) ontwaarde hij Reinaert de Vos die net naar buiten kwam en hij scheen hem dood (het was namelijk een extra sterke halogeenlamp; uiterst handig in de mijnen, maar extreem dodelijk elders).

Zo vond Reinaert de Vos zijn dood, maar zijn vrouw (die wél zelfverdediging had gevolgd) was op wraak gezind. Zo verkleedde zij zich als schildpad en doodde een giraffe die enigszins op de verklede versie van Bert Konijn gelijkte. Diens man doodde dan uit wraak weer één of andere schildpad en uiteindelijk was de gehele voedselketen uitgeroeid, op het stinkdier na. Logisch, want wie zou zich nu als stinkdier verkleden om wraak te nemen?

Maar ja, niemand had er last van, want toen volgde de Big Bang en alles werd de lucht in geblazen. Even later kwam de mens en zijn volgelingen en herhaalde de geschiedenis zich tot aan de tweede Big Bang (die Bigger was dan de eerste Big Bang). Het is zoals bij mode: alles komt terug. Dus vrees niet: als de wereld ontploft komt er nog wel eens één.