Jelle Druyts

De rook beschreef cirkeltjes; maar ook andere meetkundige figuren, zoals trapezia en parallellepipida vonden hun weg naar de top van de wigwam.

- "Ugh!..." De kreet galmde door het vertrek. Wakend Dwergkonijn opende het spel en wierp een blik op de anderen. Blijkbaar kwam het hard aan. Nadat hij geschud had wierp hij weerom een - ditmaal figuurlijk - blik onder de pokerhoed.

- "Hmmm...," woog Wakend Dwergkonijn zijn woorden af, "Een paar van Tien Veren." Terwijl laatstgenoemde vastberaden de pokerhoed doorschoof, zat Dikke Springmuis toch wel even met een ei: moest hij dit geloven? En wat meer is, met een ei moet je steeds voorzichtig omspringen.

Zijn beslissing viel, zijn teen zwol stilletjes. De Dikke onderdrukte een Ugh-je van pijn, en nam de hoed aan. Hij haalde de twee Tien Veren onder het object uit en schudde.

- "Trio van de Tien Veren," kermde hij.

De Squaw van Stenen Achterste, Zoete Lelie, bracht een paar inspirerende mandarientjes binnen. Ze werden met smaak verteerd, hoewel ze weinig "inspirerend" waren.

Door de stilte werd de aandacht gevestigd op de achtergrondmuziek.

- "Ik ben die Matthijsen kotsbeu," mopperde 'Pokerface' Jommeke. De anderen weken, bij het horen van zijn protest, lichtjes uit, teneinde niet vuil te worden. Zoete Lelie zette 'The Police' op.

Ondertussen had de pokerhoed een onderkomen gevonden bij Stenen Achterste. Zijn blik verried dat hij twijfelde. Hoe doen ze dat toch, die blikken?

- "Okay, ik neem hem aan," besloot hij. Hij vond tot zijn opluchting en - zo u wenst - genoegdoening een Tien Veren. Hij nam deze er bijgevolg ook uit - zo bedreven was hij nog wel in het pokerspel. Zijn vinger roerde, als ware het stamppot, de twee overgebleven dobbelstenen.

- "Carré Max!" meldde hij met een overmaat aan vastberadenheid in zijn stem.

De ogen van 'Pokerface' Jommeke verrieden argwaan en vele andere dingen, die echter het vermelden niet waard zijn. Het was duidelijk dat men moest uitkijken voor dit Stenen individu. In de afwachting hem op de vingers te kunnen tikken, nam hij de hoed toch aan. Het geziene voldeed aan zijn verwachtingen. Hij schudde.

- "Poker..." Deze boodschap kwam aan als een mokerslag, maar de vier spelers waren, doordat Zoete Lelie een emmer H₂O had aangeboden, snel bij hun positieven. 'Pokerface' Jommeke dreef de pokerhoed onherroepelijk richting Wakend Dwergkonijn, met de woorden: "Als dit niet aankomt als een donderslag bij heldere hemel, ben ik een ei." Dikke Springmuis analyseerde daarop kortstondig de buitenlucht.

- "Pas op, knulletje; drijf de spot niet met de Hemel... Je zou wel eens gelijk kunnen krijgen."

Het spel vervolgde zijn moeizame tocht.

- "Hoed!" riep Wakend Dwergkonijn, waarop hij de hoed in snel tempo oplichtte - niet in de betekenis van bedriegen, echter wel in de andere, nl. (volgens Van Dale, 7e oplage 1969) in de hoogte lichten, opheffen, optillen. Hij was overwinnaar! Het bleek een Krijger te zijn, in plaats van de geclaimde Tien Veren. 'Pokerface' Jommeke kromp ineen van schaamte, niet door het gebruik van een doodgewoon waspoeder. Vervolgens gaf hij volgens de afspraak een vat. Hij was wel pienter genoeg een léég vat aan te bieden - "Die 'Telepathische' Indianen kunnen m'n rug op," fluisterde hij grommend. Hierop sprongen respectievelijk Dikke Springmuis (85 kg), Wakend Dwergkonijn (32 kg) en Stenen Achterste (102 kg), die toch wel het hardst aankwam, op zijn rug.

In de verte klonk een onheilspellende donderslag.

De indianen bevonden zich plots collectief op, u raadt het nooit (of misschien wel, als u goed heeft opgelet), een EI. Teleurgesteld over de afloop van hun kortstondig verblijf op de rug van 'Pokerface' Jommeke, dronken ze het lege vat leeg (wat hun veel moeite kostte) en bonden Zoete Lelie vast aan een paal. Ieder ging zijn eigen weg. Flip kwam aangevlogen, bemerkte het ei en at het met veel smaak en zout op. Vervolgens beet hij het touw rond Zoete Lelie's lenden door en nam haar in zijn vleugels. Het was geen zicht.

Logisch, het begon reeds te schemeren.

Starring in this picture:
Wakend Dwergkonijn en Stenen Achterste: Jelle Druyts
Dikke Springmuis en 'Pokerface' Jommeke: Dries Beuselinck

Thanks to:
"Red onze planeet" (H. Matthijsen)
"Greatest Hits" (The Police)
"Twee halve lappen (Jommeke)" (Jef Nys)